شيشه هاي زخم خورده ، 

                     کيمياي بيهوده زمانه ما ، . . . 

همراه با رانش عقربه هاي مرگ ،

                          کلوچه هايم را با چاشني انتظار در خونابه غليظ و گرم ، فرو مي برم . 

حلاوت و شيريني.

فرياد مي کشم که ديگر بس است ، اين چه رنجي است

و ناگاه جنون رهايي بخش 

             با طلوعي دوباره 

                          و طوفاني مليح 

                                           دست نوازش بر سرم مي کشد . . . 

تباهي ، رخت دامادي بر تنم مي کند و 

                                دروغ عروس آرزوهايم را مي آرايد . . . . 

                                                                       سوگ هلهله سر مي دهد 

                                                                                     تا خون در رگهايم تصعيد گردد.

                                  استخوان ساقهايم شکست . . . . . .