روی قبرم بنویسید کبوتر شد و رفت چه تفاوت که چه خورده است غم دل یا سم روز میلاد ، همان روز که عاشق شده بود او کسی بود که از غرق شدن می ترسید هر غروب از دل خورشید گذر خواهد کرد
زیر باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت
آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت
مرگ با لحظه ی میلاد برابر شد و رفت
عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت
عاشقی ساده که یک روز کبوتر شد و رفت
انگار تا همیشه باید
در پی چشمهای تو ستاره های جاده را سوار کنم
و چه طولانی است
این شبهای بی ستاره جاده
قلم بر دست میگیرم به یاد دوستان امروز
به اشک دیده بنویسم ز عمر داستان امروز
اگر در خواب میدیدم غم روز جدایی را
به دل هرگز نمیکردم خیال آشنایی را
کنار برکه ی دلم نشستم و نیامدی
دوباره در سکوت خود شکستمو و نیامدی
سوال کردم از خدا نشانه ی خانه ی تو را
سکوت کرد و در سکوت شکستم و نیامدی
میگویم دوستت دارم
شاید تصور كنی تنها چند واژه ی ساده را در كنار هم گذاشته ام
و جمله ای را بیان كرده ام .اما....
این تنها یك جمله نیست !
دنیای لبریز از رویا های سبز و سرخ !
همین جمله ی كوتاه !
در هوایی که نفس های تو نیست...
من با تو می نویسم و می خوانم
با تو راه می روم و حرف میزنم
و از شوق این خیال که دستم به دست توست
من جای راه رفتن پرواز می کنم...
آن لحظه ها که مات در انزوای خویش
یا در میان جمع خاموش می نشینم
موسیقی صدای تو را گوش می کنم...
گاهی میان مردم در ازدحام شهر
غیر از تو هر چه هست فراموش می کنم...
ای آرزوی من از همیشه آبی ترم
کاش می دانستی رنگ نگاه تو با دل چه می کند...
ای نازنین من بیگانه ام مخوان٬ ویرانه می شوم
بی تو اگر شبی حتی روم به خواب دیوانه می شوم...
با تو اگر ولی در پیله هم روم پروانه می شوم
همه ی درد منی تو
غم دنیا که غمی نیست
من ازت خاطره دارم
خاطره درد کمی نیست...
داشتنتو سکوت کردم...
رفتنتو سکوت کردم...
انتظار بازگشتت رو هم تا ابد سکوت خواهم کرد...
حالا دیگه نوبت توست!!!
پس کی برمی گردی٬سوختنمو تو سکوت تماشا کنی؟؟؟
عشق کنار هم ایستادن زیر باران نیست...!!!
عشق این است که یکی برای دیگری چتر شود
و دیگری هرگز نفهمد چرا خیس نشد
ومن کجاایستاده ام...
من خسته ام...
و پناهگاهی مخواهم...
برای دلگرمی...
برای اینکه کسی کنارم باشد...
بیا دل مرا بذست بگیر و همراهم هم ساز خودت کن...
یا علی....
وقتی عشق حقیقی پیدا نمیشه؟
هاااااااااااااااااااان؟
جاده ی قلب مرا رهگذری نیست که نیست
جز غبار غم و اندوه در آن همسفری نیست که نیست
آن چنان خیمه زده بر دل من سایه ی درد
که در او از مه شادی اثری نیست که نیست
شاید این قسمت من بود که بی کس باشم
که به جز سایه مرا با خبری نیست که نیست
این دل خسته زمانی پر پروازی داشت
حال از جور زمان بال و پری نیست که نیست
بس که تنهایم و یار دگر نیست مرا
بعد مرگ دل من چشم تری نیست که نیست
شب تاریک ، شده حاکم چشم و دل من
با من شب زده حتی سحری نیست که نیست
کامم از زهر زمانه همه تلخ است چنان
که به شیرینی مرگم شکری نیست که نیست
کاش می شد که کسی می آمد
این دل خسته ی ما را می برد
چشم ما را می شست
راز لبخند به لب می آموخت
هیچ ترسی احمقانه تر از این نیست که:
از گفتن کلمه "دوستت دارم" به آنکه دوستش داری ُهراس داشته باشی
این روزاحس غریبی اینو هر ثانیه هزار بار بهم گوش زد میکنه...
نمی دونم.شاید وقتش رسیده. اون زمانی که شاید هیچ وقت نمی خواستم برسه.اما داره میرسه..
حرف عجله نیست حرف از اینکه آخرش که چی و اینکه آـخرش همینجاست....
مثل همیشه خوبه که خوبه...فدای همه ی حرفای قشنگت.حیف.....
به خودم قول دارم که هرگز خدا حافظی نکنم.
خدایا کمکم کن...هی هی هی
مراقب خودت باش...بهش فکر نکن...و........
اسم کسی سوسو می زند...
اما.....
کسی نیست..
کسی که باید باشد نیست...
کسی که نباید به بودنش حتی توی خواب هم امید داشته باشم...
وقتي عشقت تنهات گذاشت نگران خودت نباش که بره اون چيکار مي کني...
شرمنده دلت باش که بهت اطمينان کرد!!
چشمای مغرورش هیچوقت از یادم نمیره .
رنگ چشاش آبی بود .
رنگ آسمونی که ظهر تابستون داره . داغ داغ…
وقتی موهای طلاییشو شونه می کرد دوست داشتم دستامو زیر موهاش بگیرم
مبادا که یه تار مو از سرش کم بشه .
دوستش داشتم .
لباش همیشه سرخ بود .
مثل گل سرخ حیاط . مثل یه غنچه …
وقتی می خندید و دندونای سفیدش بیرون می زد اونقدرمعصوم و دوست داشتنی می شد که اشک توی چشمام جمع میشد.
دوست داشتم فقط بهش نگاه کنم .
دیوونم کرده بود .
اونم دیوونه بود .
مثل بچه ها هر کاری می خواست می کرد .
دوست داشت من به لباش روژ لب بمالم .
می دونست وقتی نگام می کنه دستام می لرزه .
اونوقت دور لباش هم قرمز می شد .
بعد می خندید . می خندید و…
منم اشک تو چشام جمع میشد .
صدای خنده اش آهنگ خاصی داشت .
قدش یه کم از من کوتاه تر بود .
وقتی می خواست بوسش کنم ٫
معبودم
لمس کن کلاماتی را که برایت مینویسم
تا بخوانی و بفهمی که چقدر جایت خالیست
تا بدانی نبودنت ازارم می دهد
لمس کن نوشته هایی را که از قلبم می چکد
لمس کن گونه هایی که خیس اشک است
لمس کن لحظه هایم را تویی که می دانی چقدر عاششششششششششششششششقت هستم
لمس کن این با نبودن ها را...
به سکوت سرد مرداب قسم که تو نیلوفر چشمان منی
و دل خسته من میترسد که تو پژمرده شوی
که تو مرا به فراموشی شب ها سپری
که مبادا به دلم زنگ سیاهی بزنی
و به شب های امیدم تو تباهی بزنی
ما دو تن مغرور هر دو از هم دور
وای در من تاب دوری نیست
ای خیالت خاطر من را نوازش
بیش از این در من صبوری نیست
بی تو من تنهای تنهایم
من به دیدار تو می آیم...
با تو دیگر مرا ترسی از تاریکی نیست
وقتی دست هایت را دارم
و نفس هایت من را نوید زندگی می دهد
و عشق با شکوه ترین واژه برای بیان این احساس است
تا رهایی فاصله ای نیست...
!ببین
!عشقِ من
...لحظه ی پروازمان نزدیک است...
سالها رفت وهنوز
يک نفر نيست بپرسد از من
که تو از پنجره عشق چه ها مي خواهي
صبح تا نيمه شب منتظري
همه جا مي نگري
گاه با ماه سخن مي گويي
گاه با رهگذران
خبر گمشده اي مي جويي
راستي گمشده ات کيست؟کجاست؟
صدفي در دريا است؟
نوري از روزنه فرداهاست
يا خدايي است که از روز ازل پنهان است؟
بارها آمد و رفت
بارها انسان شد
وبشر هيچ ندانست که بود
خود او هم به يقين آگه نيست
چون نمي داند کيست
چون ندانست کجاست
چون ندارد خبر از خود که
خداست
کاش خدا شبی بی منت به بستر خیال ما هم میخزید...
عزيزم بي تو من تنهاي تنهام
ندارم بي تو ماهي توي شبهام
پر از دردم پر از رنجم پر از غم
پر از بارون اشك هر دو چشمام
***
تويي بعد از خدا تنهه اميدم
براي عشق تو دنيامو مي دم
به پات ميريزم هر چيزي كه دارم
من از عشق تو تا رويا رسيدم
***
منو تنها نذار حتي يه لحظه
دلم از دوري چشمات مي ترسه
مي خواد تا با تو باشه تا هميشه
تورو داشتين به صد دنيا مي ارزه
***
تو تعبير يه روياي مهالي
تو معصومي تو پاكي و زلالي
تو يك آرامش بي انتهايي
شبيه قصه اي مثل خيالي
***
تو يك پروانه اي از نسل خورشيد
تو مي بخشي به شبهام نور اميد
تو تو قلبت پر ايثار و عشقه
تمومه با وجودت شك و ترديد
***
بيا و تا هميشه عاشقم باش
همیشه يار خوب و صادقم باش
بمون تا آخر هستي كنارم
تو دريايي براي قايقم باش
نگو تقدير كه با هم نباشيم
نگو بايد كه ما از هم جدا شيم
نگو اين سرنوشت دست ما نيست
نگو بايد كه با غم پا به پا شيم
****
دلم از دوري چشمات ميگيره
بدون عشق تو قلبم ميميره
وجودم مي شه پر از حسرت و غم
تنم آزاد ولي روحم اسيره
****
بدون من بی تو یک بغض شكستم
كويرم يك كوير خشك و خستم
يه مردابم پر از خاموشي و درد
يه لبخندم كه روي لب شكستم
****
بيا تا اشك من جاري نباشه
كه كارم روز و شب زاري نباشه
بيا تا خواب اين چشماي پر نم
تموم لحظه بيداري نباشه
****
نگير آغوشتو از من بهارم
بمون تا آخر دنيا كنارم
نوازش كن منو با دست گرمت
بذار مرهم رو قلب پاره پارم
****
صداي تو برام آواي عشقه
چشات تصويري از باغ بهشته
تو بي اندازه وسعت داره قلبت
تو هم يك آدمي هم يك فرشته
