هنوز شب ها به عشق خواب دیدنت چشام روی هم میذارم .

           مهربونم!هنوز صبح ها به امید شنیدن صدای مهربونت از

            قصررویاهام رها میشم.

           پرنده ی مهاجرم!هنوزم دوست دارم,ولی مرگ شکوفه های

          عشقمون من روهم اززندگی محروم  کرد من نفرین شده ی

            عشق توام .من اسیرباغ جدایی ام.من آواره ی سرزمین

            بی کسی ام .

           من سرگردان خاطرات جدایی ام. هنوزم کنارقصرخاطراتمون تا

           سپیده اشک میریزم و به یادخاطرات قشنگمون عشق رونفرین

           می کنم عشق من رو نفرین کرد ومن اون رو .

           چرا که هردو مدت هاست ازهم دوریم چرا؟ که اشک تنها

           بازمانده ی زنده ی خاطرات توست چرا که شب گردقصه ی

            عشقمون تنهاست چراکه قصریخی قلبم جزباتو با هیچ

          خورشیدی آب نمیشه چراکه من درسراب سکوت تنهایی برای

         دیدن نگاه مهربونت تاابدمنتظرمی مونم بغض راه گلمو روبسته

                    اشک امونم نمیده تنهام بی توخیلی تنهام!!!