دلم تنگ بود و چشمم به آسمان آبی تا اینکه بتوانم سبز شوم در آستانه پیوستن به عشق الهی تا تنها بودن را با خدا حس کنم .همیشه هنگامیکه تنها می شوم به این مطلب معتقدم که خدا می خواهد تا خودم با خودش خلوت کنم .دلتنگی برای باران از این بابت است که باران نگاه های مهربان و پر عاطفه ببارد تا چشمه های خشکیده را سیراب کند و امیدو انگیزه را جانی دوباره ببخشد.

این نوشته ها نم باران دارد چرا که از عمق ابرهای فرورفته در جانم در سیلاب تنهایی جاری شده اند تا از سنگینی ابرهایش کاسته شود .

این شروعی برای آغاز کار است امید که بتوانم در این راه٬باران نوشتاری ام را از ابر دل های مهربان جاری سازم