از همیشه تنها تر تکیه داده ام به سایه  ی روی دیوار 

                                         به تنهایی خودم ...

                       گاهی پنجره ای به اسمان  می زنم

                         و پر می شوم

                                  از حسرت حضور

                                  در شب نشینی شلوغ ستاره ها

              گاهی درختی می شوم

                         پر از شاخه و برگ و میوه

                 و گاهی مثل باران

                        چکه چکه خیس می کنم

                   تنهایی بزرگ زمین را

                       با این همه باز تنهایم

               از همیشه تنها تر

                       خودم را

            عنکبوتی می بینم که از حرص تار می بافد

     به دور تنهایی دلگیر خودش...